CHOLECYSTEKTOMIA – wycięcie pęcherzyka żółciowego.

Pęcherzyk żółciowy jest elementem dróg żółciowych położonym na dolnej powierzchni wątroby, zrośniętym z nią przez łożysko. Łączy się z przewodem wątrobowym wspólnym przez przewód pęcherzykowy. Jego zadaniem jest magazynowanie żółci (jednego z soków trawiennych) stale produkowanej przez wątrobę i uwalnianie jej zapasów do przewodu pokarmowego w trakcie trawienia pokarmów. Podstawowym wskazaniem do usunięcia pęcherzyka żółciowego jest jego kamica lub zapalenie, które na ogół występuje na tle kamiczym. Kamica żółciowa jest zaburzeniem metabolicznym o nie do końca poznanej etiopatogenezie, wskutek którego z żółci, szczególnie w pęcherzyku żółciowym, wytrącają się sole cholesterolowe w postaci konkrementów (kamieni). Obecność kamieni w pęcherzyku utrudnia jego opróżnianie, powodując silne dolegliwości bólowe i wymioty (kolka żółciowa), prowokuje stan zapalny pęcherzyka, może wywołać ostre zapalenie trzustki, w dłuższym okresie może sprzyjać chorobie nowotworowej. Drobne kamienie mogą wędrować z pęcherzyka do dróg żółciowych wywołując żółtaczkę mechaniczną. Rzadziej wskazaniem do operacji pęcherzyka są jego polipy lub podejrzenie zmiany nowotworowej w jego ścianie. Podstawową metodą diagnostyczną kwalifikującą do leczenia operacyjnego pęcherzyka żółciowego jest ultrasonografia (USG). Niezależnie od wskazania zawsze usuwa się cały pęcherzyk z zawartością.

Do wyboru mamy obecnie dwie procedury – klasyczną i laparoskopową. Istota obu technik jest taka sama tj. usunięcie całego pecherzyka. W technice klasycznej dostęp do pęcherzyka uzyskuje się szeroko otwierając jamę otrzewnej. W technice laparoskopowej najpierw wypełnia się jamę otrzewnej gazem (CO2), po czym do tak wytworzonej sztucznie przestrzeni wprowadza się tor wizyjny i specjalne narzędzia. Cały sprzęt wprowadza się do jamy brzusznej przebijając wcześniej jej powłoki 3-4 trokarami (5-10 mm śr.). W obu technikach procedurę przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Metodą z wyboru jest cholecystektomia laparoskopowa o ile nie istnieją bezwzględne przeciwskazania do tej techniki. Są nimi: niewyrównana niewydolność krążenia, znacznie uposledzone krzepnięcie krwi oraz liczne uprzednie interwencje chirurgiczne w obrębie jamy brzusznej (także inne przyczyny prowadzące do zarośnięcia jamy otrzewnej). W niektórych sytuacjach istnieje konieczność zmiany techniki laparoskopowej na klasyczną lub rozszerzenia zakresu operacji. Może to wynikać z powikłań w tracie operacji lub z dodatkowych zmian chorobowych ujawnionych dopiero w czasie procedury. Korzyści metody laparoskopowej to: mniejsze dolegliwości bólowe, szybszy powrót do aktywności fizycznej i zawodowej, lepszy efekt kosmetyczny, mniej zrostów w jamie otrzewnej. Główne powikłania to: krwiaki w ranach lub łożysku pęcherzyka, infekcje ran, uszkodzenie przewodów żółciowych, żółciowe zapalenie otrzewnej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa. Niepowikłane leczenie operacyjne (tak jest najczęściej) kończy się wypisem ze szpitala w 1-2 dobie przy technice laparoskopowej oraz w 3-4 dobie w przypadku techniki klasycznej.