Staw barkowy jest stawem o największym zakresie ruchu. Jest to możliwe dzięki specyficznej budowie anatomicznej. Bark posiada bardzo małą panewkę w stosunku do głowy kości ramiennej co umożliwia uzyskanie dużego zakresu ruchu. Duża dysproporcja w wielkości panewki i głowy kości ramiennej powoduje, że za stabilność stawu są odpowiedzialne torebka stawowa, więzadła i mięśnie otaczające bark. Uszkodzenie choć jednej z wymienionych tkanek miękkich otaczających staw barkowy prowadzi do upośledzenia jego funkcji. Dzięki rozwojowi technik artroskopowych mamy aktualnie możliwość leczenia uszkodzonych więzadeł i ścięgien mięśni odpowiedzialnych za stabilność i prawidłową funkcję barku.

Artroskopia stawu barkowego.
Zabieg artroskopii polega na wziernikowaniu stawu przy pomocy specjalnej kamery, którą wprowadzamy poprzez mały otwór. Jest to zabieg małoinwazyjny. Początkowo był wykorzystywany w celach diagnostycznych. Aktualnie przy pomocy tej techniki możemy wykonywać skomplikowane operacje rekonstrukcyjne wewnątrz stawu.
Co możemy leczyć przy pomocy techniki artroskopowej w stawie barkowym:
- niestabilność stawu ramiennego (nawrotowe zwichnięcie),
- konflikt podbarkowy (najczęstsza przyczyna dolegliwości bólowych),
- uszkodzenia ścięgien pierścienia rotatorów,
- uszkodzenia ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia,
- zmiany zwyrodnieniowe stawu obojczykowo-barkowego.
W przypadku rekonstrukcji uszkodzonych ścięgien stosujemy specjalne implanty z nićmi, którymi ponownie łączymy oderwane ścięgna z kością.

Endoprotezoplastyka stawu barkowego.
Jest to zabieg polegający na wymianie zniszczonego stawu na sztuczny.
Mamy dwa rodzaje tego typu operacji:
- połowicza endoprotezo plastyka - wymieniamy tylko zniszczoną lub złamaną głowę kości ramiennej,
- całkowita endoprotezo plastyka - wymieniamy panewkę i głowę kości ramiennej.